Bericht van de BBZ-voorzitter

Hoornaar. De eerste zaterdag van oktober gaat hier de wekker een paar uur eerder, gauw gooi ik de kaas in de pekel, keer de jongste partijen en ga de geitenstal in om te melken. In de laatste groep lopen nog een paar lammetjes die tekort melk krijgen van hun moeder, die moeten toch maar even een flesje krijgen. Lopende voort zeg ik gedag tegen mijn vriendin als ik in de auto spring richting Amsterdam, waar ik mijn zoon oppik uit zijn studentenwoning. Wel lekker dat hij alweer 22 is en het stuur overneemt richting restaurant Meerkerk. Hier stappen we uit, net zoals de afgelopen twintig jaar, we gaan brunchen!

Wat is het druk in het wegrestaurant. We lopen met een dienblad uitsmijters richting de kassa waar ik achteloos mijn pinpas langs de pinautomaat haal. Wat is dat toch makkelijk zeg, ik hoef niet eens mijn pincode meer in te voeren. Onder het lekkere eten praten we de toestand van afgelopen week bij, we hebben het over de actie van de boeren, oftewel de demonstratie in Den Haag. Zie je wel hoe makkelijk jullie het hebben? Kijk naar iedereen die hier loopt, ze kunnen pakken wat ze lekker vinden. Wat bedoel je? Nou, zie deze uitsmijters eens liggen, weet je wel wat er voor nodig is om dat te mógen produceren? Ham, kaas, ei en brood, alles komt bij die boeren vandaan hè! En dat voor weinig geld. Het is de normaalste zaak van de wereld dat het allemaal voorhanden is, pak maar en het is nog lekker en veilig ook. We springen weer in de auto richting Hoornaar naar de welbekende Fokveedag.

Omdat het flink geregend heeft is het natplan van kracht. We worden naar het midden van de polder gestuurd om vervolgens met taxibusjes naar het evenemententerrein te worden gebracht. Een prachtig ritje door het melkveegebied met allemaal boeren, burgers en buitenlui aan boord. Hele generaties boeren stappen in en uit de busjes, wat kan ik daarvan genieten. Eenmaal op het veld aangekomen versnel ik mijn pas … Max, mijn zoon, weet het ondertussen al, de spanning loopt op. Ik wil en moet zo snel mogelijk die kaastent in. Ja, daar kan ik niets aan doen. Ik ben gewoon zenuwachtig voor de uitslag van de keuring, erg benieuwd naar de punten en of we misschien met een beker naar huis gaan. We staan nog even met verbazing te kijken naar het grote tv-scherm dat buiten de promotiefilm van Oktober Boerenkaasmaand draait. “Wauw”, zegt mijn zoon, “wie heeft dat bedacht? Dat ziet er echt gelikt uit!” Ja, laat de promotiecommissie maar schuiven. Die draaien naast hun toch al drukke boerenzuivelbedrijf nog overuren voor de bond om de héle sector te promoten. Hulde daarvoor.

We gaan naar binnen en zien gelijk bekende gezichten. Ondertussen zie ik Max struinen langs alle kazen en hij juicht: “Je heb het weer voor elkaar!”. En jawel hoor, blij en trots zien we tussen al die kazen onze geitenkaas liggen, alle drie de ingezonden kaasjes hebben toevallig 94 punten! Super gegaan en we hebben zelfs in de belegen categorie de eerste prijs! Wat ben ik blij met eerste kwaliteit kaas, daar doe ik het allemaal voor. Een stuk erkenning en waardering voor je product waar je als kaasboer je hele ziel en zaligheid in stopt. Daar zit ook een stuk emotie achter, er is ook wel een jaar geweest dat ik in een categorie eerste werd, maar ondanks de erkenning van de jury moeite had met de afzet van de kaas. Laat staan om er een goede prijs voor te durven vragen. Ja, een kaasboer heeft ook emoties. Ik weet nog best dat ik de beker vasthield met tranen in mijn ogen; zo trots, zulke goede kwaliteit, maar niemand die het kopen wil. Gelukkig ligt die tijd achter me, we kunnen onze kaas heel erg goed kwijt en dat heb ik zelf gedaan. Geen gekke dingen doen, maar bovenop de kwaliteit zitten. Promoten, je gezicht laten zien en een netwerk opbouwen.

We lopen een rondje langs al die kazen, en jullie mogen best weten dat mijn hart dan opengaat. Ik geniet van al die mooie doorgesneden kazen, echt schitterend om te zien. Ondertussen spreken we verschillende leden van de kaasdagcommissie; ik geef ze complimenten voor de organisatie, omdat ik zelf weet hoeveel werk daar in gaat zitten. We halen een doos vol tompoezen, omdat de winnaar trakteert. Daarna een rondje over het terrein om even bij die beste koeien te kijken. We gaan op tijd weer naar de kaastent om onze kaas op te halen en stappen weer in de auto, want mijn zoon heeft afgesproken met zeven vrienden om een avond te gaan stappen. Ik zet hem onderweg af bij een treinstation.

In de auto krijg ik een appje van ons kaasmeisje: terwijl de winkel open is, loopt ze even gauw met de bezem langs het voerhek. Op de foto is te zien dat ik eigenlijk snel naar huis moet, want zoveel gras ligt er niet meer. Thuisgekomen laat ik Margret de formulieren en de beker zien. We nemen de dag door en nemen gauw een broodje, ik post wat foto’s op Facebook en Twitter van ons behaalde resultaat, wat dan onmiddellijk wordt geliket en beantwoord met louter positieve reacties. “Zie ik je vanavond nog?”, vraagt Margret voordat ik naar de geitenstal ga, ‘Ik hoop het wel, maar reken er maar niet op.” De kaas nog uit de pekel halen, geiten voeren, melken en alles nalopen. De boel klaarzetten, want omdat ik zaterdag geen kaas heb kunnen maken, zal ik toch op zondag aan de gang moeten. Geen zaterdagkrant gelezen en geen tv gekeken. Boeren is een levenswijze waarvan ik vandaag ontzettend genoten heb.

Theo Dekker, plv. voorzitter Bond van de Boerderij-Zuivelbereiders

Reacties zijn gesloten.